Zbirka „Kako skućiti ćelije susreta“ zasnovana je na hrljenju koje žudi da ujedini nežnost i silu, vihor i dom. Prikuplja građu sveta i zavitlava je u ljubav koja nas nosi u nepoznato. Stihovi se često kreću između filozofske refleksije i senzualne slike, muzike i dodira, otkrivajući kako se identitet gradi i stapa u stalnoj razmeni sa Drugim. Intimna i misaona lirika istražuje prostor između tela i jezika, samoće i dodira. Jezik u zbirci deluje poput živog organizma koji diše, širi se i skuplja, pokušavajući da pronađe dom u prolaznosti – da „skući ćelije susreta“ u svetu koji je istovremeno krhak i prepun mogućnosti za bliskost. Poetska naracija je kako univerzalna tako i duboko lična. Rečima književnog kritičara Uroša Đurkovića, u pitanju je asocijativni tekst koji je prigrlio sve preteranosti i koji, kroz navale verbalne muzike, blistavo nemirno, beskompromisno raspričano, i ekstatično i erotično, draži sva čula.
Jelena Žugić rođena je 1989. godine u Beogradu. Završila je osnovne i master studije Opšte književnosti i teorije književnosti na Filološkom fakultetu Univerziteta u Beogradu, kao i master studije iz oblasti književnosti i kulture, kao dobitnica stipendije Evropske komisije, na međunarodnom master programu „Crossways in Cultural Narratives“ u Portugalu, Velikoj Britaniji i Španiji. Njena prva knjiga poezije „Kako sam postala flamenko plesačica“ (PPM Enklava, 2021) bila je u najužem izboru za pesničku nagradu „Branko Miljković“, kao i finalista nagrade za najbolju regionalnu zbirku poezije „Avdina okarina“. Narednu zbirku „Kome peva hiljadu mogućih tela“ objavljuje Dom omladine Beograda 2024. godine, nakon čega autorka dobija nagradu Panorama nove srpske poezije. Knjigu „Kako skućiti ćelije susreta“ objavljuje Dom omladine Beograda 2025. godine. Objavljivala je poeziju i prozu u regionalnim časopisima „Polja“, „Enklava“, „Koraci“, „Hiperboreja“, „Astronaut“, „Čovjek – časopis“, „Strane“, „Libartes“, „Bludni stih“ i „Beogradski književni časopis“ itd. Poezija izvorno pisana na engleskom jeziku objavljena je u specijalnom izdanju britanskog književnog časopisa „Route 57“. Dobitnica je nekoliko međunarodnih književnih rezidencija, među kojima se posebno ističu „Odisejevo utočište“ na Mljetu, književna rezidencija „Marko Marulić“ u Splitu i rezidencija Hrvatskog P.E.N. centra. Njena poezija prevođena je na engleski, španski i češki jezik i predstavljena u Velikoj Britaniji, Portugalu, Češkoj i Meksiku. Književni je prevodilac sa portugalskog, španskog i engleskog jezika i članica Udruženja književnih prevodilaca Srbije. Među autorima koje je prevodila posebno se ističu Klaris Lispektor, Fernando Pesoa, Roberto Bolanjo i Žoao Reiš. Živi, radi, piše i stvara muziku u Beogradu.
Uroš Đurković rođen je 1995. godine u Beogradu. Osnovne studije srpske književnosti i jezika sa komparatistikom, kao i master studije srpske književnosti, završio je na Filološkom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Trenutno radi na doktorskoj disertaciji o ekokritičkom čitanju književnog dela Rastka Petrovića. Zaposlen je na Institutu za srpsku kulturu Priština – Leposavić kao istraživač saradnik. Dobitnik je nagrade „Dositejevo zlatno pero“ za 2024. godinu i nagrade za najbolju književnu kritiku na festivalu „Bookstan“ u Sarajevu 2025. godine. Njegov roman prvenac „O čemu je reč?“ objavljen je u izdanju Matice srpske kao jedan od odabranih rukopisa na konkursu za ediciju „Prva knjiga“ i našao se u širem izboru za NIN-ovu nagradu 2025. godine. Uz podršku Poljskog instituta u Beogradu, Uroš Đurković je organizator i utemeljivač škole ekopoetike u Kulturnom centru Beograda, kao i književnog časopisa „List“. Zajedno sa Jovanom Suvajdžić rukovodio je Klubom za savremenu teoriju na Filološkom fakultetu u Beogradu. Učestvovao je na više naučnih konferencija u zemlji i inostranstvu. Vodi blog „Tekstura“, na kojem redovno objavljuje književne kritike.